Van Pastoor 2019 – 07

Het is herfst. Het is zondag 6 oktober wanneer ik dit schrijf en het is somber buiten. Het regent en de temperatuur is nauwelijks 10 graden. Maar het wisselen van de seizoenen heeft zijn charme. We hebben een mooie zomer achter de rug en nu gaan we via de herfst naar de winter. In de grote duisternis van de winter zien we toch alweer licht. Het licht van de kleine Jezus verwarmt ons. Gloria in excelsis Deo! En dan komt weer de lente.
Eind september, begin oktober, was ik in Italië. Ik was met een reis van de VNB onder leiding van pastoor Eric van Teijlingen, pastor Dea Broersen en pastoor Eugène Jongerden. Zij brachten ons naar Zuid-Italië. Wat is het daar mooi! We waren met een groep van 45 mensen. En zo vlogen we in de vroege morgen van vrijdag 27 september naar de stad Bari. De stad van Sint Nicolaas. We waren in San Giovanni Rotondo, de stad van Padre Pio. En we waren op de ‘Monte San Angelo’, de ‘berg van de Engelen’. Dat was op 29 september, het Feest van de Aartsengelen. Een enorme drukte! Onze reis eindigde in Rome. Van heel dichtbij hebben we het graf van Petrus kunnen zien. En in de Basiliek van Sint Paulus Buiten de Muren bezochten we het graf van Paulus. U begrijpt dat dit voor ons allen een heel bijzondere en speciale pelgrimsreis is geweest.
Toen ik weer terug was lazen we op zondag 6 oktober in het evangelie van Lucas (17,5-10) de vraag van de apostelen aan Jezus: ‘Heer geef ons meer geloof’. Misschien ook een vraag die ons allemaal bezighoudt. Daarom de tekst van mijn preek van 6 oktober:

Was het niet met Kerstmis dat we de kleine Jezus in ons midden welkom heetten. Met Kerstmis horen we de nederigheid van de Eeuwige die als een klein kind tot ons komt. De kerk is vol. Vol geloof verwelkomen we onze Messias.
Als volwassene verzamelt Jezus 12 apostelen rondom zich. Twaalf mannen vol geloof en hartstocht.
Ik denk dat we allemaal geraakt zijn door de vraag van diezelfde apostelen. Want vandaag horen we in het evangelie van Lucas: ‘Heer geef ons meer geloof’.
Er zijn mensen die in God geloven. Er zijn mensen die niet in God geloven.
Maar als jullie het geloof hebben van dat hele kleine mosterdzaadje kun je bomen en bergen verzetten.
In de afgelopen week heb ik ontdekt en gezien wat geloof is.
In het heerlijke zuiden van Italië waren we in San Giovanni Rotondo. Dat is de plaats waar Padre Pio heeft geleefd en gewerkt. Padre Pio was een echte volksheilige. Hij werd geboren in 1887 en overleed in 1968. Af en toe verguisd door het Vaticaan, werd hij in 2002 heilig verklaard voor alles wat hij voor de mensen heeft gedaan. In deze plaats San Giovanni Rotondo hebben we met elkaar de eucharistie gevierd in de kerk waar Padre Pio ook vierde. Maar ook hebben we het ziekenhuis bezocht dat hij heeft gesticht. Padre Pio was er voor de mensen. Padre Pio was er in alle opzichten voor de hulpbehoevende mens.
Twee dagen hiervoor waren we in Bari. Een heel mooie stad aan de Adriatische Zee. In een prachtige kerk uit de 11e eeuw (gebouwd in de romaanse stijl) ligt Sint Nicolaas begraven. Inderdaad onze Sinterklaas. Vanuit Turkije zijn zijn stoffelijke resten door Griekse zeelui naar Bari overgebracht. Het was heel bijzonder om in de crypte van deze oude kerk bij het graf van Sint Nicolaas de eucharistie te vieren.
Na een geweldige tocht door Italië kwamen we tenslotte in Rome. Wij hebben de Paus mogen ontmoeten. Wij hebben de eucharistie gevierd in de Sint Pieter. We hebben de graven van Petrus en Paulus mogen aanschouwen.
Deze heiligen die we in deze week mochten ontmoeten hebben ons geloof gegeven. En inderdaad het geloof in de Eeuwige geeft ons de kracht om steeds door te gaan. Dwars door onze pijnlijke en moeilijke ervaringen heen.
De heilige Nicolaas, Pio, Petrus en Paulus geloofden. Ieder van hen had moeilijkheden. Ieder van hen had vragen. Ook wij hebben vragen.

Ik heb samen met alle anderen een geweldige reis gehad. Een reis die ons sterkt ons niet te schamen om te zeggen dat we geloven. Dat is de boodschap die we in de tweede lezing (2 Timoteüs 1,6-8.13-14) van vandaag horen. De brieven aan Timoteüs zijn pastorale brieven om ons te laten horen wie wij zijn. Vandaag een pastorale brief die ons zegt: wees wie je bent.
En wie zijn wij?
In de afgelopen dagen heb ik het geloof van velen gezien. Ook het geloof van mijzelf. Lopend door de Eeuwige Stad, Rome, vroeg ik mij af: wie ben ik dat ik dit allemaal mag beleven.
Kijkend naar alle heiligen in wiens voetsporen we de afgelopen week zijn gegaan kan ik alleen maar concluderen:

Waar bent U God? Ik ben niets zonder U.

Ik wens u allen een gezegende tijd.

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie, Van Pastoor. Bookmark de permalink.